فرق پنل تلویزیون ال‌ای‌دی، ال‌سی‌دی، پلاسما و اولد چیست؟

نمایشگرِ تلویزیون، مانیتور یا گجت‌های هوشمند به فناوری‌ها مختلف مجهز شده‌اند. گستردگی تکنولوژی پنل‌ها و فناوری‌ها بکار رفته در این نمایشگرها باعث شده است تا کاربران سردرگم شده و نتوانند هنگام خرید و تعمیر انتخاب صحیحی داشته باشند.
تولیدکنندگان تلویزیون و نمایشگرها برای بیان کیفیت تصویر از اعداد و اصطلاحات گیج کننده استفاده میکنند. اعدادی که هر سال بزرگتر می‌شوند و اصطلاحاتی که اکثرا به قصد بازاریابی تولید می‌شوند. استناد به این اعداد و عبارات برای سنجش کیفیت تصویر، مانند اعتنا به نوشته‌های روی بسته‌ی شامپو برای تعیین خواص و کارایی آن است!
سنگ بنا در تعیین کیفیت تصویر تلویزیون و نمایشگرها، فناوری به کار رفته در ساخت پنل آن‌هاست. پنل نمایشگر محل نقش بستن تصاویر است. هر فناوری از روش منحصر به فردی برای تولید تصاویر استفاده میکند. هر روش، نقاط قوت و ضعف خود را دارد که به نحوه‌ی تولید تصویر مربوط است. به همین دلیل پنل‌هایی که از یک خانواده هستند، در معیارهای یکسانی قدرت و کاستی دارند. هرچند می‌توان بسیاری از این نقاط ضعف را بهبود بخشید، ولی عملکرد کلی نمایشگر به فناوری پنل آن -روش تولید تصویر یا همان فناوری پنل- وابسته است.
بنابراین بهترین و جامع‌ترین اطلاعات درباره‌ی کیفیت تصویر را -قبل از دیدن و بررسی خود تصویر!- می‌توان از نوع پنل آن بدست آورد. اهمیت این نوشته نیز در گرو اهمیت شناخت انواع پنل و ویژگی هر کدام برای انتخابی هوشمندانه هنگام خرید است.

فهرست مطالب

 

نمایشگر پلاسما

تلویزیون‌های پلاسما برای نمایش پیکسل‌ها از سلول‌هایی حاوی «گازهای یونیزه شده» یا همان پلاسما استفاده می‌کنند. هر سلول (ساب‌پیکسل) مانند یک مهتابی بسیار کوچک با نور سفید است که بعد از گذر از فیلتر رنگی به یکی از سه رنگ سبز، قرمز و یا آبی تبدیل می‌شود.

  • کیفیت تصویر

در این پنل‌ها نور هر پیکسل توسط خود پیکسل تولید می‌شود. به همین دلیل در این پنل‌ها می‌توان برای تولید نقاط سیاه در تصویر، پیکسل متناظر با آن نقاط را خاموش کرد. البته سلول‌ها مانند تلویزیون‌های OLED کامل خاموش نمی‌شوند، اما بسیار تاریک از نقاط سیاه پنل‌های LCD است. به این ترتیب نقاط تاریک تصویر در نمایشگر، بسیار کم نور خواهند بود و نمایشگر تصاویری با کنتراست بالا را ایجاد می‌کند. رنگ‌های تولید شده در تلویزیون‌های پلاسما بسیار گسترده هستند و به دلیل زاویه‌ی دید بالا، از زوایای مختلف دقت و شادابی خود را حفظ می‌کنند.
در کل کیفیت تصویر در تلویزیون‌های پلاسما به دلیل کنتراست بالا، نقاط سیاهِ تاریک، گستردگی محدوده‌ی رنگ‌های قابل نمایش، زاویه‌ی دید بالا و یکدست بودن روشنایی در صفحه، بسیار عالی ست.

  • اندازه و رزولوشن

بزرگترین کاستی تلویزیون‌های پلاسما، محدودیت در کوچک کردن اندازه‌ی پیکسل‌های آن است. از آنجا که هر سلول (ساب‌پیکسل) مانند مهتابی محتوی گاز است، کوچک کردن اندازه‌ی ساب‌پیکسل‌ها هزینه و سختی زیادی دارد. بیشترین رزولوشن تلویزیون‌های پلاسمای موجود در بازار 1080 یا Full-HD است. هرچند پاناسونیک یک تلویزیون 4K به عنوان نمونه تولید کرد، ولی به دلیل محدودیت در کوچکتر کردن اندازه‌ی ساب‌پیکسل‌ها، اندازه‌ی آن 152 اینچ بود و هیچگاه به تولید عمده نرسید (شمار پیکسل‌های 4K چهار برابر ۱۰۸۰ است). همچنین تعداد نمایشگرهای پلاسما تولید شده در ابعاد کوچکتر از ۳۲ اینچ بسیار کم است. چرا که در ابعاد کوچکتر از ۳۲ اینچ، برای دستیابی به رزولوشن‌های HD و بالاتر، نیاز به کاهش اندازه‌ی سلول‌ها است. به همین دلیل تکنولوژی پلاسما هیچگاه وارد بازار مانیتور و گجت‌های همراه نشد.

  • زمان پاسخ‌گویی پیکسل و نرخ بروزرسانی

زمان پاسخ‌گویی پیکسل، مدت زمانی ست که طول می‌کشد تا رنگ پیکسل تغییر کند. این زمان را معمولا از تغییر رنگ سیاه به سفید محاسبه می‌کنند. این زمان برای رنگ‌های متفاوت فرق می‌کند.
این مولفه در نمایشگرها هنگام تماشایِ تصاویرِ متحرکِ سریع مهم می‌شود. اگر زمان تغییر رنگ‌ها زیاد باشد، شبح شیء در حال حرکت روی صفحه دیده می‌شود و از شفافیت تصویر کاسته می‌شود. این پدیده به اسم ghosting شناخته می‌شود و بیشتر در برنامه‌های ورزشی و فیلم‌های اکشن با ریتم تند قابل رویت است. با دقت در حرکت یک جسم تاریک در پس‌زمینه‌ی روشن، و یا برعکس،‌ می‌توانید این پدیده را مشاهده کنید.
شبح تصاویر (ghosting) با motion blur تفاوت دارد. موشن بلور مربوط به تاری ناشی از فیلم‌برداری ست و ghosting مربوط به سرعت پایین تغییر رنگ پیکسل‌ها در نمایشگر.
زمان پاسخ‌گویی پیکسل در تلویزیون‌های پلاسما بسیار کم است و از این نظر عملکرد بسیار عالی را در بین دیگر تلویزیون ها دارد.
نرخ به‌روزرسانی تصویر یا Refresh Rate که با واحد «فریم بر ثانیه» یا هرتز (Hz) بیان می‌شود، نشان می‌دهد که در یک ثانیه تصویر موجود روی صفحه چند بار عوض می‌شود. اکثر نمایشگرهای تلویزیون، موبایل و لپتاپ، به‌احتمال بسیار زیاد ۶۰ فریم‌ بر‌ ثانیه و یا 60 هرتز است. یعنی در هر یک‌شصتم ثانیه، تصویر جدیدی روی صفحه نقش می‌بندد.
نرخ به‌روزرسانی به فناوری پنل مربوط نیست و به مدارها و پردازنده‌ی تلویزیون ارتباط دارد. هرچند تصاویر 120Hz در نظر روان‌تر هستند، اما محتوا نیز باید با همان سرعت ضبط شده باشد تا در تجربه‌ی مشاهده اثر گذار باشد.
تلویزیون‌های پلاسما با وجود اینکه سرعت زیادی در تغییر رنگ پیکسل دارند، اما به دلیل قدیمی بودن مدل‌های تولید شده، و عدم ورود به بازار مانیتورها ، همگی محدود به ۶۰ هرتز هستند. در بعضی از مقالات می‌خوانید که تلویزیون‌های پلاسما تا ۶۰۰ فریم بر ثانیه به‌روزرسانی می‌شوند! هیچ دلیلی جز دانشِ پایینِ نویسندگانِ این دست از نوشته‌ها را نمی‌توان عامل این ادعاها دانست (در سال‌های تولید تلویزیون‌های پلاسما، هیچ استاندارد انتقال داده‌ای توانایی انتقال این حجم از دیتا را نداشته!). عدد ۶۰۰ هرتز، به نحوه‌ی تنظیم نور و رنگ‌ها در تلویزیون پلاسما مربوط است که مجال طرح آن در این نوشته نیست.
تاخیر درگاه ورودی (Input Lag) نیز به فاصله‌ی زمانی بین فرستادن تصویر و تشکیل آن بر صفحه می‌گویند. این مولفه برای افرادی که قصد بازی با تلویزیون را دارند مهم است. اگر فاصله‌ی زمانی‌ که کنسول بازی تصویر را می‌فرستد و تلویزیون آن را نمایش می‌دهد زیاد باشد، بازی کردن غیر ممکن می‌شود. فکر کنید هنگامی که به سمت هدف شلیک می‌کنید، هدف نیم ثانیه‌ی قبل تغییر مکان داده باشد!
در کل با اینکه سرعت تغییر رنگ پیکسل‌ها در پنل‌های پلاسما بسیار سریع است، اما به دلیل قدیمی بودن فناوری به کار رفته در پردازنده‌ی های مدل‌های آن، انتخاب مناسبی برای بازی نیستند. برای تاکید دوباره هم می‌نویسم: به دلیل سخت بودن ساخت پنل‌های پلاسما در ابعاد کوچک‌تر از ۳۲ اینچ، هیچ‌گاه مانیتورهای پلاسما برای بازی برای عرضه‌ی عموم ساخته نشدند.

  • معایب تلویزیون‌های پلاسما و پایان عرضه‌

چرا دیگر خبری از تلویزیون‌های پلاسما در بازار نیست؟ پنل‌های پلاسما با وجود کیفیت تصویر خارق‌العاده و هزینه‌ی پایین نسبی در تولید، معایب مهمی نیز دارند.
فناوری تولید نور و تصویر در پلاسما و سختی‌ها در کوچک کردن اندازه‌ی پیکسل‌ها، چند مشکل جدی را در مقایسه با دیگر فناوری‌ها ایجاد می‌کند. سنگینی و ضخیم‌تر بودن تلویزیون‌های پلاسما نسبت به LCD و OLED و نبود رزولوشن 4K در ابعاد تلویزیون‌های خانگی از نتایج همین امر است.
همچنین پلاسماها برای نمایش تصاویر درخشان، چندین برابر تلویزیون‌های دیگر انرژی مصرف می‌کند. محدود کردن استاندارد مصرف انرژی برای نمایشگرهای خانگی و هزینه بالای برق در کشورهای غربی، آینده‌ی این تکنولوژی را بسیار تاریک کرد.
روشنایی کلی صفحه در تلویزیون‌های پلاسما نیز در اثر زمان کاهش می‌یابد. دلیل این امر استهلاک سلول‌ها و لایه‌ی فسفر درون آن است. سرعت استهلاک و کاهش نور در سلول‌ها با افزایش دما، تسریع می‌شود. دما نیز در اثر کارکرد مداوم سلول افزایش می‌یابد. اثر سوختگی یا Burn-in، به باقی ماندن شبحی از تصویر روی نمایشگر، پس از نمایش قسمت ثابتی از تصویر روی آن برای مدت‌زمان طولانی را می‌گویند. اگر سلولی برای مدت طولانی روشن بماند، مثلا برای نمایش آرم شبکه‌ها، روشنایی رنگ‌های آن نسبت به کل صفحه کاهش می‌یابد و اثر آن باقی می‌ماند.
مجموعه‌ی معایب تلویزیون‌های پلاسما که در بالا به آن‌ها اشاره شد، باعث شدند عرضه‌ی این تلویزیون‌ها از سال ۲۰۱۴ در جهان متوقف شود.

چکیده

• استفاده از از گاز پلاسما برای نمایش رنگ‌ها
• وزن زیاد نسبت به سایر نمایشگر‌های تخت
• تولید گرمای زیاد به دلیل فعل و انفعالات پلاسما
• هزینه‌ی تولید اندک در ابعاد مختلف
• عدم تولید از سال ۲۰۱۴

نقاط قوت

• کیفیت عالی رنگ و تصاویر
• زمان پاسخ‌گویی بسیار کم
• رنگ مشکی عمیق
• کنتراست بسیار خوب تصاویر
• هزینه‌ی تولید اندک

نقاط ضعف

• پدیده‌ی سوختگی تصویر
• وزن زیاد
• مصرف انرژی زیاد
• تولید گرما
• عدم امکان تولید با رزولوشن‌های بالاتر از 1080p
• عدم امکان استفاده در ارتفاعات بالا و فشار جوی کم

نمایشگر LCD

LCD مخفف Liquid Crystal Display یا «نمایشگر کریستال مایع» است. در تلویزیون‌های LCD، برخلاف پلاسما پیکسل‌ها نور خود را تولید نمی‌کنند و نیاز به نور پس‌زمینه (بکلایت) دارند. نور پس‌زمینه با گذر از پنل تلویزیون LCD (که حاوی فیلتر پلاریزه، فیلتر رنگی و کریستال مایع است)، در هر نقطه تغییر رنگ و شدت می‌دهد و تصویر را تشکیل می‌دهد.
با اینکه همه‌ی فناوری‌های کریستال مایع اصول کارکرد مشابهی دارند، اما شرکت‌های مختلف، روش‌های مختلفی برای پیاده‌سازی آن دارند. هر تکنولوژی LCD مانند IPS و VA, TN نقاط قوت و ضعف خود را دارد. برای مثال پنل‌های TN زمان پاسخ‌گویی پایینی دارند و در مانیتورهای مخصوص بازی و یا لپتاپ‌های ارزان استفاده‌ی بیشتری دارند، در حالی که پنل‌های IPS زاویه‌ی دید وسیع‌تر و کیفیت تصویر بهتری را ارائه می‌کنند و معمولا گرانتر هستند. به دلیل تفاوت گاها زیاد این فناوری‌ها، معرفی قابلیت‌های هر کدام مهم است.

  • تفاوت نور پس‌زمینه (بکلایت)

 > تلویزیون‌های LED

گفتیم LCD ها از خود نوری تولید نمی‌کنند و نیاز به بکلایت دارند. در دهه‌ی آغازین عرضه‌ی تلویزیون و مانیتورهای LCD، از لامپ‌های مهتابی CCFL برای تولید نور پس‌زمینه استفاده می‌شد. با پیشرفت تکنولوژی لامپ‌های LED و بهبود طول عمر و میزان نوردهی آن‌ها، سازندگان تلویزیون LED را جایگزین لامپ‌های CCFL کردند.
برتری بکلایت LED مصرف انرژی کمتر، تولید گرمای کمتر، هزینه‌ی تولید پایین‌تر و امکان باریکتر ساختن نمایشگرها بود.
تلویزیون‌های LED، دارای پنل LCD و بکلایت LED می‌باشند. سازندگان برای فاصله گرفتن از گذشته‌ی تلویزیون‌های LCD و بازاریابی مؤثرتر، تصمیم به معرفی‌تر تلویزیون‌های دارای نور پس‌زمینه‌ی ال‌ای‌دی با نام تلویزیون LED گرفتند.
بنابراین LED تکنولوژی نور پس‌زمینه است و تاثیری در کیفیت تصویر ندارد. تمام دستگاه‌های LED از پنل LCD استفاده می‌کنند و به همین دلیل تمام مطالب مربوط به LCD، در مورد دستگاه‌های LED هم صادق است.

 > QLED و کوانتوم دات

نوری که صفحه را روشن می‌کند و رنگ‌ها را تولید می‌کند، نور پس‌زمینه است. LED های بکلایت، رنگی نزدیک به آبی تولید می‌کند و با فیلتر زرد، نور آن به سفید تبدیل می‌شود. سپس این نور سفید بار دیگر در سطح ساب‌پیکسل‌ها فیلتر می‌شود و به رنگ‌های قرمز، سبز و آبی در می‌آید. به دلیل اینکه نور اولیه در طیف آبی قوی‌تر بوده، باعث می‌شود رنگ‌های سبز و مخصوصا قرمز ضعیف‌تر و با شادابی کمتری به نمایش درآیند. راه حل‌های گوناگونی برای حل این مشکل ارائه شده، که یکی از موثرترین آنها استفاده از موادی در ابعاد نانو معروف به نقاط کوانتومی است.
نقاط کوانتومی، ساختارهایی هستند که با تابش نور آبی و فرابنفش، از خود نور تولید می‌کنند. رنگ و طول موج نور ساطع شده، به اندازه‌ی این نقاط مربوط است.
در تلویزیون‌های QLED سامسونگ، از یک لایه‌ی کوانتوم دات برای تولید نور پس‌زمینه‌ی سفید استفاده می‌شود. مزیت این روش، بالا رفتن قابلیت تولید رنگ‌ها در تلویزیون است. همچنین به دلیل بازده بالاتر، روشنایی صفحه‌ی بیشتری دارند.
در کل، مانند LED، کوانتوم دات و ‌ْQLED ها نیز از تکنولوژی پنل LCD بهره می‌برند و به دلیل بازاریابی و ایجاد تمایز نام متفاوتی گرفته‌اند.

 > روشنایی محدوده‌ای

اشاره به این نکته نیز ضروری است که در تلویزیون‌های LCD بالارده‌ی بازار از تکنیکی با نام Local Dimming (تاریکی موضعی) استفاده می‌شود که به بهینه شدن مصرف انرژی و افزایش نسبت کنتراست کمک می‌کند. در LCD-هایی که از Local Dimming استفاده می‌کنند، به جای استفاده از یک لامپ LED یکپارچه برای تامین نور پس‌زمینه، از چندین منبع نور LED مجزا استفاده می‌شود که می‌توانند به صورت مستقل روشن و خاموش شوند.

  • کیفیت تصویر

استفاده از بکلایت (نور پس‌زمینه) در نمایشگرهای LCD، موجب تفاوت‌های اساسی در کیفیت تصویر و به خصوص عمق رنگ سیاه در این پنل‌ها می‌شود. از آنجا که نور پس‌زمینه همواره تمام پنل را روشن می‌کند، برای سیاه کردن هر نقطه،‌ پیکسل آن نقاط باید «خاموش» شوند. «خاموش» شدن پیکسل، به معنای خاموش شدن منبع نور نیست. بلکه پیکسل باید راه نور را سد کند و اجازه‌ی عبور ندهد. از آنجا که این فرآیند هیچ‌گاه نمی‌تواند به طور کامل نور عبوری را سد کند، همواره رنگ سیاه مقداری نور دارد و به رنگ خاکستری تیره دیده می‌شود. این کاستی، باعث کم شدن کنتراست این پنل‌ها نسبت به پنل‌های پلاسما و OLED می‌شود. تفاوت این پنل‌ها در محیط‌های تاریک به خصوص شدیدتر دیده می‌شود.
پنل‌های IPS در میان ال‌سی‌دی ها بهترین کیفیت رنگ و وسیع‌ترین زاویه دید را ارائه می‌کنند.

  • اندازه و رزولوشن

یکی از مهمترین عوامل محبوبیت تلویزیون‌ها، مانیتورها و نمایشگرهای تولید شده با تکنولوژی کریستال مایع، امکان کوچک کردن اندازه‌ی پیکسل در پنل‌ها بود. با کوچک کردن پیکسل‌ها، امکان تولید این پنل‌ها در رزولوشن 4K وجود داشت. همانطور که گفتیم، با فراگیر شدن پنل‌های LCD با رزولوشن 4K در بازار، دوران سلطه‌ی پلاسما هم تمام شد. علاوه بر آن، نمایشگرهای LCD را می‌توان در ابعاد کوچکتر -و در عین حال با رزولوشن بالا- برای استفاده در تلفن‌های همراه و مانیتور ها نیز به کار برد.

  • زمان پاسخ‌گویی پیکسل و نرخ بروزرسانی

سرعت تغییر رنگ پیکسل‌ها در LCD ها، کمتر از پلاسما است. پنل‌های TN در LCD ها، بهترین زمان پاسخ‌گویی را دارد. به همین دلیل اکثر مانیتورهای مخصوص بازی که نرخ بروزرسانی بالایی نیز دارند، از پنل‌های TN استفاده می‌کنند. با این حال پنل‌های TN از کیفیت رنگ خوبی برخوردار نیستند، و زاویه‌ی دید بسیار ضعیفی دارند. در اکثر لپتاپ‌های ارزان قیمت از پنل TN برای کاهش هزینه‌ها استفاده می‌شود.
پنل‌های IPS با اینکه کیفیت تصویر بسیار مطلوبی دارند، اما زمان پاسخگویی بالایی دارند. هرچند این زمان در اکثر IPS ها به قدری زیاد نیست که برای تماشای فیلم و سریال مشکلی ایجاد کند.
سازندگان تلویزیون و مانیتور برای مقابله با Ghosting در پنل‌های با زمان پاسخ‌گویی بالا، نور پس‌زمینه را با نرخ بروزرسانی تصویر روشن و خاموش می‌کنند. با اینکه این تکنیک از ایجاد شبه در تصاویر می‌کاهد، اما باعث ایجاد سردرد و سرگیجه در بعضی افراد می‌شود که هنگام خرید باید این نکته توجه کرد.

پنل OLED

OLED مخفف عبارت Organic Light-Emitting Diode و به معنی «دیود ارگانیک گسیل دهنده‌ی نور» است. از لحاظ فنی، نمایشگر‌های اولد از لایه‌ای از مواد ارگانیک (موادی که در ساختار آنها کربن به کار رفته) که بین دو الکترود قرار گرفته است، تشکیل می‌شوند. تفاوت اصلی اولد با نمایشگرهای کریستال مایع، منبع نور پنل است. در پنل‌های اولد نور هر پیکسل توسط همان پیکسل تولید می‌شود و مانند پلاسما نیازی به نور پس‌زمینه نیست. هر پیکسل از سه دیود رنگی RGB ساخته شده است که با ترکیب این سه رنگ، رنگ مورد نظر در پیکسل دیده می‌شود.
نمایشگرهای AMOLED، مخفف Active-Matrix OLED هستند که سامسونگ برای بازاریابی و تبلیغات بهتر از آن استفاده می‌کند. امروزه تمام نمایشگرهای اولد، Active-Matrix هستند!

  • کیفیت تصویر

بزرگترین مزیت تلویزیون‌های اولد، قابلیت آن در خاموش کردن کامل پیکسل‌ها است. بنابراین در محیط تاریک، تشخیص نقاط سیاه تصویر از سیاهی خارج از قاب تلویزیون امکان پذیر نیست که به تصویر جذابیت ویژه‌ای می‌‌دهد. از آنجا که کمترین حد روشنایی پیکسل‌ها صفر است، تلویزیون‌های اولد معروف به داشتن کنتراست بینهایت است. با این حال حداکثر روشنایی صفحه در این تکنولوژی محدود می‌باشد و تلویزیون‌های ال‌سی‌دی با نور پس‌زمینه‌ی کوانتوم دات، تا چندین برابر درخشندگی بیشتری دارند. با توجه به اینکه حداکثر روشنایی به مرور زمان کاهش می‌یابد، این یکی از نقاط ضعف مهم تلویزیون‌های اولد محسوب می‌شود.
تعداد و طیف رنگ‌های قابل نمایش در پنل‌های اولد بسیار عالی است، هرچند در حال حاضر نمایشگرهای ال‌سی‌دی کوانتوم‌دات بهترین دامنه‌ی رنگی را دارند. همچنین دقت نمایش رنگ‌ها در تلویزیون‌های اولد نسبتا پایین‌ است. دلیل این امر سختی بیشتر کالیبره کردن رنگ پنل‌های اولد است.
زاویه‌ی دید نیز یکی از نقاط قوت پنل‌های OLED نسبت به LCD ها است.

  • ضخامت و وزن

از آنجایی که OLED-ها (LED-های ارگانیک) نور رنگی را مستقیما تابش می‌دهند و نیازی به نور زمینه و قطعات نوری اضافه ندارند، می‌توان آن‌ها را در ضخامت‌های بسیار کم (ضخامت ۵ میلی متری در مدل‌های ۶۵ اینچی) تولید کرد. با پیشرفت و تکامل روزافزون فناوری ساخت پنل‌های اولد، به نظر می‌رسد کاهش ضخامت تلویزیون‌های OLED پایانی نداشته باشد.
تلویزیون‌های OLED همچنین وزن بسیار کمتری نسبت به رقبای LCD خود دارند. برای مثال در مدل‌های مشابه، تلویزیون‌های OLED ال‌جی ۵۲ درصد از رقیب بالارده‌ی سامسونگی خود سبک‌تر هستند.

  • مصرف انرژی

مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD و OLED تقریبا با هم برابر است؛ اما تفاوت مهمی در نحوه‌ی مصرف انرژی این دو تکنولوژی وجود دارد. مصرف انرژی تلویزیون‌های LCD ثابت است و ربطی به تاریکی یا روشنی محتوای پخش‌شده توسط آن‌ها ندارد. دلیل این موضوع هم این است که نور پس‌زمینه در تلویزیون‌های LCD همواره با بالاترین شدت در حال تابش است، حتی اگر تمامی صفحه سیاه باشد. تنها راه کاهش دادن مصرف انرژی در تلویزیون‌های LCD پایین آوردن میزان روشنایی کلی تلویزیون یا Brightness آن است. تلویزیون‌های OLED بر خلاف LCD مصرف انرژی ثابتی ندارند. تلویزیون OLED هنگام نمایش رنگ سیاه، پیکسل مورد نظر را کاملا خاموش می‌کند. برای مثال اولد در نمایش محتوایی که نیمی از آن تاریک و سیاه باشد، بسیار کمتر از تصاویر تماما روشن انرژی مصرف می‌کند.

  • اثر سوختگی (Burn-in)

گفتیم رنگ هر پیکسل توسط سه دیود رنگی تولید می‌شود. مشکل از آنجا شروع می‌شود که طول عمر این دیودها با همدیگر برابر نیست و در اثر کارکرد زیاد، دیود آبی رنگ زودتر روشنایی خود را از دست می‌دهد. این اتفاق باعث بروز دو اتفاق می‌شود. اولین پدیده، گرم‌تر شدن (تمایل رنگ سفید به قرمز) رنگ صفحه به مرور زمان و دوم، به جا ماندن «اثر سوختگی» بر روی صفحه. اگر یک قسمت از تلویزیون همواره تصویری ثابت را نشان دهد، مانند آرم شبکه سه، با گذشت زمان رنگ آبی در آن پیکسل‌ها کم نور تر میشود. این اتفاق با گرمای حاصل از استفاده‌ی مداوم تشدید می‌شود. هنگامی که در آن پیکسل‌ها رنگ آبی ضعیف شد، شبهی به شکل آرم شبکه سه روی صفحه باقی می‌ماند که دلیل آن عدم توانایی آن پیکسل‌ها در تولید رنگ آبی برای نمایش صحیح رنگ موجود در صحنه است.
از آنجا که این کاستی مستقیما به ذات دیودهای تولید کننده‌ی نور مربوط می‌شود، جلوگیری از آن بسیار سخت است و تولیدکنندگان ضمانتی در برابر اثر سوختگی ارائه نمی‌کنند.

چکیده

• OLED، نوعی فناوری تابشی و عدم نیاز به نور پس‌زمینه
• استفاده از LEDهای بسیار کوچک برای ایجاد رنگ و نمایش تصاویر
• ال‌جی بزرگ‌ترین تولید‌کننده‌ی این دسته از پنل‌ها است
• امکان تولید پنل‌های منحنی و تاشو
• امکان تولید با طراحی بسیار جذاب با ضخامت بسیار اندک

تلویزیون‌ها مستقل از شرکت سازنده‌ی آنها دارای ساختار و بردهای مشابهی هستند. لذا این مطالب درباره‌ی تلویزیون‌های سونی، سامسونگ، ال‌جی و … صدق می‌کند.

در صورتی که تلویزیون شما دچار مشکل شده، حتما دستگاه خود را به متخصصین مجرب بسپارید. باز کردن دستگاه توسط افراد ناآشنا، ممکن است صدمات بیشتری به دستگاه وارد کند.

همین الان تماس بگیرید!

مشاوره و اعلام هزینه‌ی تعمیر تلویزیون تنها با یک کلیک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *